Wereldwonder

Er zijn van die dingen waar je zo lang naar uitkijkt, waarover je zoveel goeds gehoord hebt, dat je, als het moment nadert, bang bent dat het tegen zal vallen. Machu Picchu is er zo één. De ruïnestad stond al zoveel jaren op het verlanglijstje. Wij kunnen iedereen gerust stellen. Het is nog veel mooier dan je ooit verwacht had. De ligging tussen de groene bergen, op een klein plateau met aan alle kanten reusachtige afgronden, de omvang van de spookstad, de kwaliteit van de ruïnes, alles is even adembenemend. Toen wij Machu Picchu (letterlijk Oude Berg, de echte naam van de stad is nooit gevonden) bezochten, steeg er een dichte mist op uit de dalen, die de toch al mystieke plek alleen maar wonderbaarlijker maakte.

De bekendste manier om Machu Picchu te bereiken is via een vierdaagse trek over dé Inca Trail. In feite zijn er tientallen Incatrails die naar de heilige stad leiden. Dat moet een fantastische ervaring zijn, maar er kleven ook nadelen aan. De kosten bijvoorbeeld (400 dollar), maar vooral de drukte. Dagelijks lopen er 400 mensen in een groot lint naar de ruïnes. Wie de tocht wil maken, moet maanden van tevoren reserveren. Wij besloten daarom een alternatieve route te nemen, via de jungle. De eerste dag hebben we geen stap gezet. Na een busreis door de Heilige Vallei, langs verschillende andere Incaruïnes en over een prachtige pas, begon het avontuur op ruim 4000 meter hoogte. Per fiets (een erg bouwvallige, waarop niemand zijn kind naar beneden zou laten rijden) stortten wij ons de diepte in om uren later in het dorpje Santa Maria te arriveren. Laat daar nu net een mooi feest aan de gang zijn. Het echte Peru. Naast een groot, aangekleed kruis waar alle feestgangers stil zijn, een kaarsje branden en een gebedje doen, speelt een band luide dansmuziek. Het is dan onmogelijk je niet te laten verleiden tot een dans met de plaatselijke bewoners, in een grote kring. Heerlijk.

Na de korte nacht begint de echte wandeling, die door de hitte erg taai is, maar één van de mooiste die wij ooit maakten. Delen van het parcours gaan over een andere Incatrail, fantastisch aangelegd tegen de bergwanden. Beneden je de kolkende rivier, in de verte besneeuwde toppen en aan het eind het toetje: vanuit het dal zijn de terrassen van Machu Picchu te zien. Een waar hoogtepunt. Na nog een dag lopen, een niet al te opwindende avond karaoke, een kort nachtje slapen en een slopende tocht over Incatrappen steil omhoog (ik kreeg het zo heet dat er letterlijk een rookwolk van dampen om me heen ontstond. Hoe Wies het allemaal zo makkelijk doet mag Joost weten. Het zal wel iets met gewicht te maken hebben...) is daar het beloofde land. Machu Picchu. Het is een plek waar spontaan je mond open valt. De extreem slecht Engels sprekende, maar o zo veel wetende gids Miguel maakt de belevenis nog mooier. Zonder iets aan kennis is zo´n ruïne niet meer dan veel op elkaar gestapelde stenen. De heilige tempels, de huizen van verschillende verdiepingen, de landbouwterrassen op het steilst van de berg, de gebouwen bovenop de van de postkaarten bekende berg tegen de stad aan, het grote plein waar feesten werden gehouden. Het kost niet veel inlevingsvermogen om hierin een levende stade te zien.

Toen de Spanjaarden in sneltreinvaart het Incarijk opslurpten en via de Heilige Vallei (tussen Cuzco en Machu Picchu) dichter en dichter bij de heilige stad tussen de wolken kwamen, besloten de Inca´s haar te verlaten. Waarom weet niemand zeker, maar de meest gehoorde theorie is dat ze de stad wilden verbergen om destructie te voorkomen. Een handjevol mensen bleef achter om de cultuut te bewaren. Planten en struiken werden over de vanuit de vallei zichtbare terrassen gelegd, de Incatrails naar boven werden afgedekt. Het plan werkte. De Spanjaarden hebben Machu Picchu nooit gezien. Pas in 1901 werd de stad ´herontdekt´ door boeren, op zoek naar landbouwgrond. Het verwijderen van de begroeiing duurde vele jaren, maar het resultaat is daar. Machu Picchu dingt mee naar een notering in de nieuwe lijst van zeven wereldwonderen. Onze stemmen hebben ze.