Waarom eigenlijk naar Zuid-Amerika? Vooral omdat het continent wat mij betreft altijd 
omgeven was met raadselen. De inca´s bijvoorbeeld, de mysterieuze bouwwerken, het uitgestrekte Amazonegebied, de Andes. Veel van die mystiek kwam bij elkaar in één naam: 
Titicaca. Ik kan me herinneren dat ik als jongen die naam maar bleef herhalen in mijn hoofd (deels misschien omdat het twee vieze woorden achter elkaar zijn). Om dan het reusachtige meer in
het echt te zien, is meer dan een cadeautje. Het hoogste bevaarbare meer ter wereld (ca. 4000 meter) ligt fantastisch temidden van twee bergruggen. Aan de ene kant de gigantische 
witte toppen van de Andes, aan de andere de haast even mooie en evenzeer hoge groene bergen. Het diepblauwe, kraakheldere water van het meer er tussenin. Het Titicacameer vormt de grens tussen Bolivia en Peru. Middenin het water liggen verschillende eilanden en eilandjes, waarvan het Boliviaanse Isla del Sol historisch 
gezien het belangrijkst is. De Inca´s geloofden dat hun belangrijkste goden en de zon zelf er geboren zijn. Op het eiland ligt een geweldig Incapad, dat de voetganger in drie uur van de ene naar de andere punt brengt, onderweg ruïnes passerend. Dat is bijna even lang als de boot er over doet om van de kustplaats Copacabana (niet zo opwindend als de naam doet vermoeden) naar Isla del Sol te varen. Vooral omdat het een veel te grote boot is die het met een klein buitenboordmotortje moet doen. De Holland-acht zou geen enkele moeite hebben de boot in te halen.
Een rondgang op Isla del Sol betekent een reis in de tijd. Terug in de tijd wel te verstaan. 
Het wiel is er nog niet uitgevonden. Geen auto, motor, fiets, zelfs geen kar te bekennen. Alles gaat te voet en per lama en ezel. De eilandbewoners dragen de typische klederdracht van de Andes, de vrouwen met de vele rokken, de gitzwarte vlechten en het overbekende 
bolhoedje. Een nachtelijk verblijf op het eiland is magisch. Er heerst stilte, die af en toe alleen wordt onderbroken door het gebalk van een eze
l of twee. Titicaca maakt zijn faam waar. Zelfs na het zien ervan blijft het mysterie behouden.
Het wiel is er nog niet uitgevonden. Geen auto, motor, fiets, zelfs geen kar te bekennen. Alles gaat te voet en per lama en ezel. De eilandbewoners dragen de typische klederdracht van de Andes, de vrouwen met de vele rokken, de gitzwarte vlechten en het overbekende 
bolhoedje. Een nachtelijk verblijf op het eiland is magisch. Er heerst stilte, die af en toe alleen wordt onderbroken door het gebalk van een eze
l of twee. Titicaca maakt zijn faam waar. Zelfs na het zien ervan blijft het mysterie behouden.
No comments:
Post a Comment