Apies kijken

Je hebt zo van die dingen waarvan je altijd al gedroomd hebt. In mijn geval zitten daar altijd beestendingen bij. Zwemmen met dolfijnen, spelen met aapjes. Dat soort dingen. Sinds deze week kan ik die allebei afvinken. Over de dolfijnen later meer trouwens.

Na de coca-avonturen bij Cochabamba hebben we maar weer eens de hogere regionen opgezocht. De bijna twee miljoen bewoners van de hoogste hoofdstad ter wereld, La Paz en de eraangegroeide bijstad El Alto leven dagelijks op een hoogte van tussen de 3600 en 4100 meter. La Paz ligt in een valei in de uitgestrekte hoogvlakte Altiplano. Toen de ruimte om uit te breiden opraakte, werden de huisjes tegen de steile rotsen aangebouwd tot aan de hoogvlakte, waar ook het vliegveld is. Intussen wonen er rond het vliegveld en tegen de hellingen meer mensen dan in de oorspronkelijke stad. Het is een buitenaards gezicht, vooral ´s nachts. Lopend door La Paz weet je je omgeven door duizenden lichtjes op de zwarte bergen om je heen. Overdag blijken de zwarte bergen sneeuwwitte toppen te hebben en de 6000 meter aan te tikken.

Tachtig kilometer van de hoofdstad, die vooral grijs, Latijns-Amerikaans-modern en smogig is, liggen prachtige vruchtbare valleien. Er gaan zat bussen naar de Yunga´s, maar wij besloten de trip per fiets te doen, zoals de meeste jongere toeristen. De weg waar het circus plaats vindt staat bekend als de gevaarlijkste weg ter wereld. De zand- en stenenpas is inderdaad link als je niet uitkijkt, maar sinds er afgelopen november een nieuwe asfaltweg naast de oude is gelegd is van levensgevaar nauwelijks sprake meer. De oude route is smal. Auto´s kunnen elkaar er niet passeren. De dieptes aan de ene kant bedragen soms 600 meter. Omdat de afdaling door de nevelwouden gaat is door de mist hier en daar amper een hand voor ogen te zien. Maar er komt geen verkeer meer van beneden. Het is nu tachtig kilometer afdalen van 4700 naar 1100 meter. Hard afdalen. De adrenalinekick is vermeldenswaardig, de uitzichten adembenemend. Onderweg moeten verschillende lagen kleren geloosd worden omdat het temperatuurverschil tussen begin en eind van de tocht bijna twintig graden is. Te gek kortom. Jammer om na een paar uur beneden te zijn.

Gelukkig heeft het eind van de fietstocht fantastische verrassingen in petto. De fietsdag wordt afgesloten met een lunch in een opvang voor wilde dieren, gered uit beestachtige mensenhanden. De ouders van de dieren zijn doodgeschoten door jagers of de beesten zijn gered uit kleine huizen of van markten. Wij besloten een paar dagen in één van de ecolodges op het terrein door te brengen om met papegaaien te praten en aapjes te kijken. Dat er net toen wij er waren toevallig een paar dagen een jaguar op bezoek was, steken we mooi in ons zak. Het aaien van het majestueuze dier is een gevoel om nooit te vergeten. Dat veruit de meeste beesten die op het terrein rondwaarden zandvlieg heten en ons volledig lekprikten, zijn we over een jaar of wat al lang weer vergeten. Wij hebben er in aap Sami een vriend voor het leven bij in ieder geval. Hij bracht de dag het liefst door ofwel in Wies´ schoot, ofwel zich stevig vastklampend om mijn nek.