De finale

Vier maanden. Is dat nou lang of kort? Eerlijk gezegd ben ik er nog niet uit. Enerzijds is het een vreemd gevoel om nu al naar huis te moeten. Anderzijds lijkt het een eeuwigheid geleden dat we in Groningen waren. Toch gek dat zo´n laatste paar dagen altijd vreemd is, of je nu een week of vier maanden van huis bent. Dan is het extra fijn om de ideale locatie gevonden te hebben om die finale door te brengen. Máncora is het surfersparadijs van Peru. De badplaats ligt tegen de grens met Ecuador en is de enige plek in Peru waar het hele jaar van een stralende zon te genieten is. (Dat wij één van de zeer zeldzame winterse regenbuien meepakten, mag de pret niet drukken.) Máncora staat voor chillen aan het strand, relaxen in hangmatten en kallem-aan-doen in de cafés en restaurants. En wie zijn wij om daar tegen in te gaan? Natuurlijk, we hebben een stukje gewandeld en zelfs een uurtje of wat met surfboards gespeeld, maar verder was het vooral slapen, eten, drinken en evalueren. Ongelooflijk dat de reis´opeens´ voorbij is. Maar het is mooi geweest. Heel mooi. De Argentijnse bergen en meren, de Boliviaanse zoutvlaktes en jungle, de Braziliaanse watervallen, de Chileense gekleurde huisjes en de Peruviaanse stranden, woestijn en mensen. Alles was even mooi en indrukwekkend. Nederland zal wel weer even wennen zijn. Stormen en regen op komst, en dat terwijl we van de winter naar de zomer vertrekken. Morgen zijn we al terug. Niet te geloven. Al die regelmaat, al die drukte, al die stress, al dat moeten, al die gringo´s, al dat eten, dat lekkere, heerlijke eten, al die goede vrienden en familie, al die winkels met al die spullen te koop, al die hygiëne in ons eigen huis. Ach, het went wel weer.