Toppies

Eén van de aantrekkingskrachten van Peru is zijn verscheidenheid. Zo zit je in de woestijn, dan ben je aan zee en even later (vier uur is maar heel even) ben je omgeven door de mooiste bergen op Aarde. De Cordillera Blanca (witte gordel) wordt wereldwijd de hemel in geprezen door bergfanaten. Dat is niet nodig, want de toppen raken de hemel al aan. Rond kernplaats Huaraz rijzen niet minder dan 22 bergen tot boven de 6000 meter. Het is geweldig om een paar dagen in die stad te verblijven. Nog veel mooier is het om een half uurtje de bergen in te trekken om daar een verblijf in de natuur, tussen de toppen te vinden. Ideaal om je moeders een onvergetelijke tijd te bezorgen. De bungalow gemaakt van materialen uit de omgeving is het mooiste onderkomen dat Wies en ik de afgelopen maanden zagen. Nog mooier is het dat er vier bedden in het huisje zijn én een grote openhaard. Ik kan me niet heugen me ooit eerder gewarmd te hebben aan het haardvuur om vervolgens een stapelbed te delen met mijn moeder. Zelden heb ik zo goed geslapen.

Het berglandschap rond Huaraz is, met zijn witte gletsjers, kleuren en rotsen, ronduit indrukwekkend. Rond onze ranche in de bergen is alles bovendien nog zoals het was. Geen enkele taxichauffeur in het toch dichtbij gelegen Huaraz

weet ons adres te vinden. Een dagje wandelen door één van de vele kloven is er anders. Hier geen gringo´s met rugtassen. Geen enkele zijn we er tegengekomen. Wel vele locals. In het ouderwets gestoken jongetjes, meisjes, mannen en vrouwen drijven er hun vee. De fleurige jurken en hoedjes steken fantastisch af tegen de witte gletsjers in de verte. Een beeld om nooit te vergeten. Een typisch Andesbeeld ook.

Minimaal even imposant is een bezoek dat wij gevieren op onze laatste dag in de hooglanden aflegden. Op de ranche, het bezit van een Canadees echtpaar, werken vele (giechelende) oorspronkelijke inwoners van Peru. Van hen werkt Nance er het langst. Zij veblijdt de gasten met haar vrolijke koppie en vooral met haar acht maanden oude zoontje Lenin, dat overal meegaat, stevig op haar rug gebonden. Nance liet ons haar huis gezien, vijf minuten bergafwaarts vanaf onze ranche. Een schok is het. Negen van haar familieleden wonen er in een hutje. De keuken is aardedonker, want er zijn ramen noch licht. Op de vloer wemelt het van de cavia´s. Af en toe wordt één van de 36 beestjes opgegeten.

Je voelt je opgelaten als verwende Europeaan, maar de Peruanen vinden het alleen maar fijn dat je geïnteresseerd bent in hun leven. Het ergste is buiten te zien. Weinigen houden het droog bij de aanblik van de moeder van Nance. De lang nog geen oude vrouw is net terug na een half jaar in het ziekenhuis van Lima gelegen te hebben. De kanker eet haar langzaam op. Ze ligt buiten, slechts beschermd tegen de felle zon door een met aan elkaar geknoopte plastic zakjes gecreeerde doek die boven haar gespannen is. De vrouw kan zich nauwelijks meer bewegen. Toch klinkt uit haar mond een hartelijk ´buenas tardes´. Wij weten niet veel meer te zeggen.

De dagen in de Cordillera Blanca betekenen het afscheid onze moeders, die een week zijn gebleven. Het had meer weg van een paar dagen. Een onvergetelijke ervaring. Niet alleen voor hen, maar zeker ook voor ons.