Zanderig

Na zo'n paar maanden rondtrekken ben je wel eens toe aan wat vakantie. Er bestaan weinig betere plekken om dat te doen dan in de Peruaanse woestijn. In de oase Huancachina, niet ver van de Pacifische kust in het zuiden van het land, is weinig. Wat er is, is afgestemd op relaxing. Tussen de extreem hoge zandduinen zijn slechts hotels met zwembaden, restaurants, barbecuebars en cafes om een groenkleurig meertje. Daar kan voor een paar dagen ontspanning kortom weinig mis gaan. En laat de woestijn om de oase nou ook nog eens veel jolijt in petto hebben. Met een monstertruck zijn de immense zandduinen prachtig te nemen. De G-krachten en het gevoel in de maag doen denken aan achtbanen. Maar dan de heel snelle uitvoeringen. Tussendoor wordt gestopt voor afdalingen. Sandboarding is de hete versie van snowboarding. Maar dan veel moeilijker. In de sneeuw gaat het trucje me prima af, maar in het losse, zware, hete zand is het een heel ander verhaal. Een en ander heeft als resultaat dat het stuifzand de komende dagen nog uit alle hoeken en gaten komt. Zelfs na een tigtal baantjes in het zwembad zit het spul nog in je oren. Het kan niets schelen. Wij onderzochten reeds de mogelijkheden van het openen van een bloedhete stoeltjeslift. Om elke dag op een plankie van de zandbergen te komen. De snelste manier om dat te doen is overigens niet staand, zo bewees Wies. Liggend op je buik haal je iedereen in. Wel zorgen dat je je mond stijf dicht houdt.