O jee, Chiloë

Na vliegtuigen, boten, fietsen, bussen en taxi´s heb je wel eens zin in een ander vervoermiddel, een apparaat dat je de vrijheid geeft te stoppen waar en wanneer je wil, maar waarmee je toch aanzienlijke afstanden kunt overbruggen. Inderdaad, gedurende drie dagen tussen ons verblijf in Bariloche huurden wij een auto. Voor ons geen ordinaire Opel. Neen. Wij krijgen een heuse Chevrolet Corsa. Doel: het Chileense eiland Chiloë, zo´n 500 kilometer verderop. Een prachtige rit, mag je zeggen. Om Chili te bereiken moeten de Andes immers overgestoken worden. Langs de ellenlange pas waar wij dat deden, was dat een reisje door een vulkaanlandschap. De lavaspuwers (weliswaar in ruste) lijken maar niet op te houden. De ene nog hoger dan de andere, afgewisseld door diepe, blauwe meren en fijne watervallen. Dan geeft het niets om acht uur op een dag aan het stuur te trekken. Om het ´mythische eiland´ te bereiken is daarenboven een overtocht van een half uur nodig. Onderweg schijnen regelmatig dolfijnen mee te zwemmen, maar dat geluk ontbrak ons. Een escadron pelikanen is hoe dan ook meer dan een goedmakertje.

Chiloë is een gek eiland. Het is niet veel kleiner dan Nederland, maar er wonen ongeveer zoveel mensen als in Stad. De natuur is prachtig, de cultuur apart, de gebouwen zijn van niets anders dan hout in elkaar gezet, de geschiedenis is spectaculair. De eilanders bleven verstoken van Inca-invloed en lange tijd ook van Spaanse bemoeienis. Dat heeft een kenmerende eigen aard opgeleverd (en veel inteelt zo te zien). Prachtig allemaal, maar er is op Chiloë de laatste jaren iets grondig mis gegaan. De sfeer is droevig. In onze reisgids (uitgave 2007) staat in de meest overweldigende bewoordingen beschreven wat het eiland zo bijzonder maakt en in welke restaurants goed, beter en best gegeten kan worden. Driekwart van die etablissementen is nu gesloten, half afgebroken, vergaan. De bewoners lopen verdwaald rond. Vooral in de grootste stad Ancud zijn bij wijze van spreken meer bezopen dan nuchtere mensen te vinden. Alleen in de kleinere vissersdorpen is het vrolijkheid troef. Moeders en dochters koken er samen op een soort marktje de beste lunches. Mannen vissen ouderwets in hun knalgele bootjes. Scholieren krijgen tekenles vanaf een pier. Het uitzicht dat zij op deze schooldag in kleur moeten vatten is jaloersmakend. Het verschil met Argentinië is enorm. Veel toeristen blijven weg uit Chili vanwege de hoge prijzen. Een driegangenmaaltijd kost er al snel tien euro, terwijl in buurland Argentinië met een kwart van dat bedag volstaan kan worden. De gunstige prijzen de laatste jaren bij de buren, kunnen Chiloë weleens de das om gedaan hebben. De ervaring is hoe dan ook interessant. Het zet de mens aan andere ogen op te zetten en nog meer de immense vergezichten van heuvels, baaien en de witte toppen van de Andes, honderd kilometer verderop in zich op te nemen. Chiloë is een bizarre ervaring, die we niet graag hadden willen missen. De reis door de Andes evenmin trouwens.

De Corsa is inmiddels al lang weer ingeleverd. We zijn weer eens de bus ingeklommen, dit keer voor een reis van twintig uur naar wijnhoofdstad Mendoza. Dan kun je onderweg onverwachte dingen tegenkomen. Zoals een wegversperring door boze leraren. En wij dachten dat alleen Franse vrachtwagenchauffeurs het edele vak van wegversperren nog kenden. Er zit dan niets anders op dan een paar uur wachten totdat de levende obstakels hun biezen pakken. De stakers hebben een goed punt trouwens. Hun provincie Nequén is rijk vanwege de olieopbrengsten, maar het onderwijs profiteert daar geenszins van. Een van de leraressen (lerares Engels uiteraard) vertelt dat ze ´s winters de school vaak moet sluiten omdat de energierekening niet betaald kan worden.

Zo´n wachttijd is voor zo´n goede reden niet zo erg. Er is bovendien van alles te zien, zoals een fikse slang, die alle aandacht opeist, totdat een IJslands wicht bedenkt dat ze ernstig tekort komt en besluit pal naast de vindplek van de slang te gaan zitten. Ze is geslaagd in haar opzet om de attentie van vrouwenvleesminners te vatten, al wil Wies zich bij deze van harte distantiëren van mijn mening dat IJslandse een goed gevoel voor vermaak heeft...

We hebben Mendoza overigens zonder verdere vleselijke obstakels bereikt. De wijn smaakt er uitmuntend. Op elk moment van de dag.