Dan zit je zo eens wat te wikken en wegen. Dat watervalletje daar in het uiterste noordoosten van Argentinië schijnt wel aardig te zijn. Maar is het de moeite waard om daarvoor vanaf Cordoba ruim een etmaal in een bus te gaan zitten? Om vervolgens na het water gezien te
hebben nog eens bijna dertig uur naar Salta, de stad die eigenlijk op het programma stond, te overbruggen? Ja dus. Euforie alom. Het mooiste en meest indrukwekkende natuurspektakel dat wij ooit zagen. De watervallen van Iguazú, op het drielandenpunt van Argentinië, Brazilië en Paraguay zijn de grootste op het Amerikaanse continent. De Iguazúrivier stroomt vanuit Brazilië in een enorme trechter, ´Het oog van de duivel´. Over een breedte van vele kilometers zijn ongelooflijke watervallen aaneengeschakeld tot één bruut natuurwonder. Het water stort met hels kabaal ruim 170 meter de diepte in. Van
kilometers afstand is boven de jungle een witte ´rookpluim´te zien. Dat is de dampwolk die zich boven het geweld vormt. Waar het water terecht komt is vanwege diezelfde damp niet te zien. Vanuit alle hoeken vormen regenbogen. Zeiknat worden de bezoekers, die op platforms toch soms tientallen meters van de watervallen staan. Rond de enorme waterspektakels zijn grote tropische parken.
Aan de Argentijnse kant lijden voetpaden de bezoekers tot vlak bij de afzonderlijke cataracas, waar converseren schier onmogelijk is en stilte beter past. Door de jungle ook, die vooral het domein van de meest kleurrijke vlinders is. Miereneters, felgekleurde kanaries en andere tropische vogels zijn er ook te
vinden. Je kunt er zelfs niet omheen. Aan de Brazilaanse zijde, die we een dag later in de hitte onder een azuurblauwe hemel bezochten, lopen, rennen en vliegen dezelfde beesten, maar de watervallen zijn zo mogelijk nog imposanter.
Van een iets grotere afstand en vanuit een iets betere hoek zijn vrijwel alle naast elkaar gelegen watervallen zichtbaar. En hoorbaar. Je kunt maar niet stoppen met je af te vragen waar al dat water toch vandaan komt. (De rivier begint overigens in de bergen bij de Braziliaanse stad Guaraní).
Ja, het zien van dit natuurschoon is een omweg van zo´n vijftig uur waard, ookal regent het op de eerste ochtend pijpenstelen. Voor honderd uur hadden we het ook gedaan.
Dan zit je zo eens wat te wikken en wegen. Dat watervalletje daar in het uiterste noordoosten van Argentinië schijnt wel aardig te zijn. Maar is het de moeite waard om daarvoor vanaf Cordoba ruim een etmaal in een bus te gaan zitten? Om vervolgens na het water gezien te
hebben nog eens bijna dertig uur naar Salta, de stad die eigenlijk op het programma stond, te overbruggen? Ja dus. Euforie alom. Het mooiste en meest indrukwekkende natuurspektakel dat wij ooit zagen. De watervallen van Iguazú, op het drielandenpunt van Argentinië, Brazilië en Paraguay zijn de grootste op het Amerikaanse continent. De Iguazúrivier stroomt vanuit Brazilië in een enorme trechter, ´Het oog van de duivel´. Over een breedte van vele kilometers zijn ongelooflijke watervallen aaneengeschakeld tot één bruut natuurwonder. Het water stort met hels kabaal ruim 170 meter de diepte in. Van 
kilometers afstand is boven de jungle een witte ´rookpluim´te zien. Dat is de dampwolk die zich boven het geweld vormt. Waar het water terecht komt is vanwege diezelfde damp niet te zien. Vanuit alle hoeken vormen regenbogen. Zeiknat worden de bezoekers, die op platforms toch soms tientallen meters van de watervallen staan. Rond de enorme waterspektakels zijn grote tropische parken. 
Aan de Argentijnse kant lijden voetpaden de bezoekers tot vlak bij de afzonderlijke cataracas, waar converseren schier onmogelijk is en stilte beter past. Door de jungle ook, die vooral het domein van de meest kleurrijke vlinders is. Miereneters, felgekleurde kanaries en andere tropische vogels zijn er ook te 
vinden. Je kunt er zelfs niet omheen. Aan de Brazilaanse zijde, die we een dag later in de hitte onder een azuurblauwe hemel bezochten, lopen, rennen en vliegen dezelfde beesten, maar de watervallen zijn zo mogelijk nog imposanter. 
Van een iets grotere afstand en vanuit een iets betere hoek zijn vrijwel alle naast elkaar gelegen watervallen zichtbaar. En hoorbaar. Je kunt maar niet stoppen met je af te vragen waar al dat water toch vandaan komt. (De rivier begint overigens in de bergen bij de Braziliaanse stad Guaraní).
Ja, het zien van dit natuurschoon is een omweg van zo´n vijftig uur waard, ookal regent het op de eerste ochtend pijpenstelen. Voor honderd uur hadden we het ook gedaan.
No comments:
Post a Comment