Het Noordwesten van Argentinië is totaal anders dan de rest van dit uitgestrekte land. We vieren vandaag onze laatste dag hier voordat we de grens met Bolivia passeren in het bergdorp Tilcara, ruwweg 5000 kilometer van Rio Gallegos, de zuidelijkste plaats die we bezochten. 
Een nieuwe wereld is het. Van de Spaans-Italiaans ogende bevolking is niets meer te zien. In dit flinke dorp, op een hoogte van 2500 meter, leven alleen mensen die afstammen van de oorspronkelijke bevolking van dit gebied, hier en daar inclusief bonte klederdracht en hoedjes. We verruilen het nieuwe Latijns-Amerika voor het oude. En het gevoel is ook echt anders. De mensen zijn vriendelijker, spreken een
ander soort Spaans en zijn gemiddeld armer. Het gros van de huizen wordt gebouwd met blokken samengeperste plantenresten en modder, al dan niet later voorzien van een kalken façade. De bouwmaterialen worden rond het dorp gevonden. Stenen worden uit de rivierbedding gehaald, met karren tegelijk, om muurtjes te bouwen. Het is een verademing na alle semi-Europese steden (Buenos Aires, Cordoba, Mendoza) die we bezochten. Prachtig allemaal, maar dit is meer waarvoor we gekomen zijn, beseffen we meer en meer. De natuur is ronduit spectaculair. De bergen rondom Tilcara hebben alle kleuren van de regenboog (van zachtgroen tot paarsrose). Scherpe canyons wisselen groene oases af. Levensgrote cactussen, bezaaid over berghellingen prikkelen de zintuigen, een berg ertegenover ziet eruit alsof er een zacht groen dekbed over ligt. Het is op het midden van de dag drukkend warm en meteen nadat de zon achter de bergen verdwenen is truien-aan-fris.
Dit is het armste deel van Argentinië. De provincie (Jujuy) is vergeten door de hoofdstad. Al decennia lang. Toch zijn de mensen vrolijker en is er meer hoop op hun gezichten te lezen dan in menig andere Argentijnse plaats.
Zoals 
Salta bijvoorbeeld, de backpackers-must waar we een paar dagen geleden waren. Prachtige koloniale architectuur, grootse plaza´s en gebouwen, maar het mist wat ons betreft alle charme die het dorpje Tilcara wel heeft. Er ligt een doevig laagje over Salta, dat zich ook niet bepaald mocht verheugen in een grote belangstelling van de regering. In Salta is veel armoede te zien, maar zo mogelijk nog meer toeristen, benijdend nagekeken door de behoeftigen. Salta is raar. Het lijkt een stad vol mensen die eigenlijk op het platteland hadden moeten leven. De meeste jonge reizigers lijken er vooral te komen 
voor de feesten die er de hele nacht doorgaan. Dat mag, maar ze missen het Salta bij daglicht. Bovendien komen die eikels ´s morgens vroeg het hostel binnengestampt, schreeuwend en slaand op deuren. Achter één daarvan probeerden wij nou juist wat slaap te krijgen. Weinig slaap vertroebelt de blik. Ook op Salta, zo eerlijk zijn we ook wel. In elke reisgids staat het beschreven als de mooiste stad van het land, dus daar zal dan wel een kern van waarheid inzitten. Als je in een goed hotel zit.
Salta bijvoorbeeld, de backpackers-must waar we een paar dagen geleden waren. Prachtige koloniale architectuur, grootse plaza´s en gebouwen, maar het mist wat ons betreft alle charme die het dorpje Tilcara wel heeft. Er ligt een doevig laagje over Salta, dat zich ook niet bepaald mocht verheugen in een grote belangstelling van de regering. In Salta is veel armoede te zien, maar zo mogelijk nog meer toeristen, benijdend nagekeken door de behoeftigen. Salta is raar. Het lijkt een stad vol mensen die eigenlijk op het platteland hadden moeten leven. De meeste jonge reizigers lijken er vooral te komen 
voor de feesten die er de hele nacht doorgaan. Dat mag, maar ze missen het Salta bij daglicht. Bovendien komen die eikels ´s morgens vroeg het hostel binnengestampt, schreeuwend en slaand op deuren. Achter één daarvan probeerden wij nou juist wat slaap te krijgen. Weinig slaap vertroebelt de blik. Ook op Salta, zo eerlijk zijn we ook wel. In elke reisgids staat het beschreven als de mooiste stad van het land, dus daar zal dan wel een kern van waarheid inzitten. Als je in een goed hotel zit.
No comments:
Post a Comment