Texas, Drenthe

Argentinie, dat is Pampa´s en steaks. Van die laatste heb ik intussen mijn buik wel vol. Ze worden geserveerd in enorme lappen, met veel geluk gecombineerd met wat friet. Groenten zijn schaars in Argentinie. Een plakje tomaat is meer dan gemiddeld. Wies en ik zijn maandag aangekomen in Tandil, een kilometer of 400 ten zuidwesten van de hoofdstad. Het stadje doet denken aan een Amerikaanse town in Texas. Een kaarsrecht stratenplan, een centraal plein met palmbomen, torenflats in het centrum en witte bungalows met garages aan de buitenkanten. De weg van B.A. naar Tandil prikkelde mijn geheugen aan stukken van Drenthe. Weilanden tot het oog reikt met hier en daar een stroompje, een plukje bomen of wat koeien.
Texas- en Drenthegevoelens ten spijt, je vergeet hier geen moment dat het toch echt Argentinie is. In Tandil nog meer dan in Buenos Aires. De mensen zijn ronduit relaxed. De bankjes in het park zijn constant vol, net als de terrasjes, die op elke straathoek te vinden zijn. In de cafe´s is op vier zenders tegelijk voetbalñ te volgen. Elke dag, op elk tijdstip. Van APK-keuringen heeft niemand schijnbaar gehoord. De helft van de auto´s hangt letterlijk met touwtjes aan elkaar.
Maar auto´s betekenen niets voor de gaucho´s in dit deel van Argentinie. Paarden zijn veel belangrijker. Gisteren maakten wij een tocht te paard met gaucho Gabriel door het natuurgebied in Tandil, dat de miljoenenjaren oude heuvels omvat. Pas dan ben je echt in Argentinie: reusachtige marmotten, lama´s, ezeltjes en gifkikkers kruisten ons pad, terwijl we de teugels losjes in de linkerhand hielden (met de rechter moet nog een pistool afgeschoten kunnen worden of een lasso geworpen). Vanaf de heuvels is niets dan de uitgestrekte pampa´s te zien, bevlekt door duizenden zwarte koeien, die klaargestoomd worden voor hun hiernamaals op de borden van de restaurantjes. Dit is Argentinie.