Vijftien miljoen mensen op dat hele kleine stukje Aarde

Buenos Aires. Wat een stad. In de Argentijnse hoofdstad wonen evenveel mensen als in heel Nederland. Ongeveer, want hoeveel illegalen er zijn, weet niemand. Aan de randen zijn huisjes gebouwd van schotten en golfplaten. "Daar wonen de Bolivianen, Peruanen en Paraguayanen", legt de taxichauffeeur fijntjes uit. Wat superioriteit is hoef je de inwoners van deze stad niet uit te leggen.
In het absolute centrum van B.A., zoals de stad hier liefkozend word genoemd, ligt het Plaza de Mayo, waar in mei 1810 de onafhankelijkheid van Spanje werd uitgeroepen. Eigenlijk speelden vrijwel alle grote geburtenissen zich daar af. Een daarvan is nog steeds bezig en wie op donderdag zijn bezoek aan B.A. begint, zoals wij, valt met zijn neus in de boter.
De inwoners van deze miljoenenstad staan er geknipt op. De dames kleden zich verleidelijk, de heren trekken hun beste pak aan. 'Dit is het centrum van de wereld', hoor je ze denken. Al dat geluk staat een halfuurtje per week stil. Op donderdagmiddag loopt een steeds kleiner wordend groepje dames, de armen in elkaar gestoken, haar rondjes rond het monument. De Dwaze Moeders doen dat al bijna dertig jaar, maar nog steeds weten ze niet wat er met hun zoons, dochters en echtgenoten gebeurd is. De regering kijkt vanuit het 'Casa Rosada`(het rose huis) aan het plein toe, maar heeft de antwoorden ook niet.
Deze wetenschap maakt dat je in ieder geval de rest van de donderdag anders tegen de Argentijnen aankijkt. Vooral de chic geklede heren van een jaar of vijftig, met groengetinte zonnenbrillen meestal, zijn verdacht. Hoe hebben zij het regime van Fidela overleefd? Wat hebben ze ervoor moeten doen of laten? Niets in B.A. lijkt te herinneren aan die gruweltijd van de jaren zeventig. Totdat we onder een knooppunt van snelwegen doorlopen. Achter een hek ligt een heuvel, die oploopt naar de pilaar waarop een brug rust. Eronder staan van boven naar beneden bordjes. Erop vele namen van Argentijnse slachtoffers. De regering houdt deze vondst verborgen voor de toeristen. Gelukkig waren we verdwaald. Het maakt deze stad met zijn ongelooflijk mondaine straten en hippe mensen aan de ene kant en zijn criminele wijken, zoals La Boca, waar de wereldberoemde Boca Juniors hun thuiswedstrijden spelen aan de andere kant, overdekt door een schimmig laagje geschiedenis, des te interessanter.

Vandaag gaan we rondkijken in de buurt waar Maxima is opgegroeid. We zullen haar groeten overbrengen. Prachtige foto`s staan er inmiddels op het geheugenkaartje, maar geen enkele computer weet hoe met de kaartjes om te gaan. De zoektocht naar P.C.'s met meer dan ouderwetse floppy-ingangen gaat vandaag verder.