Zulke vergezichten als in Patagonie zijn zelfs in de Flevopolder of op het Hogeland ondenkbaar. Vanuit de bus, die ons vannacht van Puerto Madryn naar de hoofdstad van het uiterste zuiden, Rio Gallegos bracht, lijkt er geen eind te komen aan de horizon. Op de vlakte valt per jaar minder dan 100 milimeter neerslag, niet veel meer dan in de Sahara. De busreis duurde een taaie 17 uur. Dinsdagmiddag brandde de zon nog fel en was schaduw meer dan welkom. Vanmorgen was het zaak zo snel mogelijk slippers in te ruilen voor dichte schoenen en de tot nu toe ongebruikte jassen tevoorschijn te toveren. Rio Gallegos ligt aan de rand van het beroemde en beruchte Vuurland. Ons is af geraden daar nog heen te gaan want hoewel het aan deze zijde van de aardbol zomer is, wordt het in het uiterste Zuiden al te koud. We vertrekken daarom donderdagochtend naar de grens met Chili, naar het klimmers- en trekkersparadijs El Kalafate, waar volgens velen de mooiste natuur van Argentinie te zien is en volgens sommigen zelfs van de wereld. Wij laten ons graag verrassen, maar de besneeuwde toppen van het staartje van de Andes en de zeventien gletsjers rond een blauw meer doen veel goeds vermoeden.
Rio Gallegos is een nieuwe wereld. De mensen zijn er anders dan in Tandil en Puerto Madryn en helemaal dan in de hoofdstad. De luchtige vrolijkheid op de zonnige koppen heeft plaats gemaakt voor iets meer ernst en zorgen. De koppen zelf zijn ook anders. Eindelijk is er veel Indiaans bloed te zien, vrijwel afwezig in de vorige steden. Backpackers en andere toeristen zien van deze stad alleen het busstation, wachtend op de lijnen naar de berggebieden. Ongelijk hebben ze niet, maar ze missen deze nog echte Argentijnse stad, waarin toeristen nog nagekeken worden. Bovendien kost een verblijf in Grand Hotel Paris op een tweepersoonssuite inclusief ontbijt nog geen tien euro per persoon. Een lachertje, net als de titel Grand Hotel. Dat was het misschien in de jaren vijftig. Sindsdien is er niets veranderd. Zelfs het personeel is zo te zien nog hetzelfde. Ik had het voor geen goud willen missen.
In blauw de route die we in twee weken afgelegd hebben.
No comments:
Post a Comment