Leeuwen en olifanten van de zee

Van het zwembad in de provincie Buenes Aires naar de zee in Patagonie lijkt niet zo´n grote stap, maar aan de Oostkust van Argentinie is alles anders. Het kleine stukje op de kaart tussen Tandil en Puerto Madryn duurt in een superluxe bus een dikke veertien uur. Maar dan heb je ook wat. Onderweg niet. Het landschap is vlak met wat struiken. Na een uurtje of wat pitten is er weinig veranderd. Een struikje meer of minder valt niet op. Maar dan Puerto Madryn. Vanuit de iets hoger gelegen vlakte van Patagonie doemt plotseling ver weg in de diepte een fikse stad op met erachter de azuurblauwe Atlantische oceaan. Aan deze kant van de plas komt de zon op boven het water, wat heel andere beelden oplevert dan aan jullie kant. Het stadje is mooi en levendig, de restaurants zijn fantastisch en onwerkelijk goedkoop. Hier worden zelfs groenten geserveerd.

Paradijs dus. Dachten we. Totdat we maandag het beroemde schiereiland Valdez bezochten. De ware Hof van Eden. Op de kaart een wormvormig aanhangseltje in de oceaan, in werkelijkheid een enorme vlakte waarop het busje uren nodig heeft om van de ene naar de andere kant te komen, voornamelijk over grindwegen. Onderweg zat guanaco´s (kortharige lama´s), gieren, vossen en gordeldieren (reusachtige pissebedden). Prachtig natuurlijk, maar de bezoeker van Valdez komt voor de zeedieren. En die zijn er in overvloed. Pinguins bijvoorbeeld. De bezoeker van het nieuwe gedeelte van het Emmer dierenpark kent ze wel: precies die pinguins zijn het. Op en om het schiereiland leven naar schatting tussen de 800.000 en een miljoen van de vogels. Ze komen nog dichterbij dan in de dierentuin, lijken een carriere als fotomodel wel te zien zitten.

De excursie over het eiland, onder aanvoering van de verrassend goed Engels sprekende Hugo, zit goed in elkaar. De dierenkolonies worden steeds indrukwekkender. Na de oneindig lijkende hoeveelheid pinguins liggen plotseling na een kleine afdaling langs de steile kliffen tientallen zeeolifanten te zonnen op het strand. Wie het geluk heeft een mannetje te zien, zoals wij, kan zijn ogen nauwelijks geloven. De beesten met hun majestueuze snuit worden vijf meter lang en kunnen een gewicht van 5000 kilo halen. Dat de veel kleinere vrouwtjes het paarseizoen overleven is een wonder op zichzelf.

Een half uur verder ligt een enorme kolonie zeeleeuwen te schreeuwen en brullen. De schattige jongen krijgen zwemles en wachten luid grommend op hun moeders, die diep op zee een hapje eten aan het scoren zijn. Fantastisch schouwspel om van dichtbij te volgen, vanaf een boot die ons in staat stelt te snorkelen in de wateren van de zeeleeuwen. Beter kan het niet, denk je, totdat gids Hugo zwaaiend aan komt lopen, zijn verrekijker snel aangeeft en naar een plekje aan meter of tweehonderd verderop wijst. Een reusachtige zwarte vin zwemt heen en weer langs de kust. Af en toe duikt de vin onder, om even later weer boven te komen, totdat het dier met brute kracht zichzelf uit het water lanceert en de voorste helft van zijn lichaam aan de toeschouwers toont. Een gracieuze orka houdt de jongen van de zeeleeuwen goed in de gaten. Zijn pikzwarte huid met grote witte vlekken zijn in het echt een stuk indrukwekkender dan in de film Free Willy. Even later duikt Willy´s vrouwtje ook op. "You are very lucky today. I haven`t seen any orca in weeks" zegt Hugo blij. Oud nieuws voor ons. Wij wisten al lang dat we veel geluk hebben vandaag.