Dromen van ijs

En zo sta je aan de uitlopers van de Andes, in het uiterste zuiden van Argentinie. Daar is rond een paar van de grootste meren van het land het nationale park Los Glaciares gelegen, reden voor duizenden Argentijnen en toeristen van over de hele wereld om er -gelukkig vooral in het hoogseizoen: de zomermaanden januari en februari- een bezoek te brengen. En die reden hebben ze. In het immense park rijzen de meest statige pieken temidden van meer dan 300 gletsjers. De bekendste daarvan is de Perito Moreno, bij het hikers-en klimmersstadje El Calafate.

De gletsjer is nog niet eens een van de grotere in het park, met zijn frontaal van zo´n 5 kilometer en een oppervlakte vergelijkbaar met die van de stad Buenos Aires. Je voelt je als mens klein temidden van dit natuurgeweld. Want geweld is het. De Perito is een van de weinige gletsjers op Aarde die enorm in beweging is. De ijstong groeit dagelijks een meter of vijf en verliest aan de voorkant evenveel. Met grof geweld en daverende klappen vallen stukken van de gletsjer vanaf een hoogte van zestig meter in het meer. Onbeschrijflijk (al was dit een poging). Het is prachtig, maar bij de Perito is het vooral zaak alle toeristen weg te denken, die er in busladingen worden gedropt. Ze mogen de gletsjer een paar uur bekijken vanaf verschillende terassen en vanaf een boot en worden de bus weer ingejaagd. Dat weerhoudt hen er vreemd genoeg niet van door te fotograferen, vanachter de busraampjes, het liefst met flits. Vreemd trouwens dat het altijd toeristen zijn die klagen over toeristen.

De Perito Moreno is een wonder der natuur. Prachtig, ongelooflijk, noem maar op. Een veel mooiere ervaring is desalniettemin de tweedaagse tocht door de bergen bij het dorpje El Chalten, vier uur van Calafate, die we maakten. De meest fantastische uitzichten waren ons deel. Vooral een blik op de piek Fitz Roy, de ´Matterhorn van Zuid-Amerika´, maakt alles de moeite waard. De trek is inclusief overnachting in een tentendorp op hoogte en een miraculeuze tocht over een gletsjer, spijkerzolen onder de schoenen. De kleuren die de ijsmassa afgeeft, vergeten we niet licht.

Heel wat anders. We zijn voorlopig even klaar met het slapen in dorms, kamers voor vele backpackers. Daarmee kun je geluk hebben, meestal heb je pech. Al die figuren, zeker in bergplaatsen als El Calafate, zijn soms feestbeesten, maar altijd fervent bergschoenfans. De geur die uit hun stappers komt is met geen pen te beschrijven. Natuurlijk ruiken onze eigen voeten ook niet naar bloemetjes, maar in je eigen stank kun je met gemak een nacht doorbrengen. We hebben besloten onszelf weer een paar nachten te verwennen op een tweepersoonskamer in Bariloche, waar we nu zijn aangekomen na een taaie busreis van niet minder dan 26 uur. Over een minuut of twee, drie trekken we hier de bergen weer in, dit keer voor een tocht van drie dagen langs refugios, schuilhutten voor bergbeklimmers tussen de sneeuwvelden. Dat belooft weer voldoende mooi beeld op te leveren. En zweetsokken.